نقد درس نامه هاي سبك شناسي و پيشنهاد دو درس سبك پژوهي و سب كورزي در رشتة ادبيات فارسي

عمر دانش سب كشناسي در ادبيات فارسي به حدود شش دهه م يرسد. در اين مدت تطور چشمگيري در اين دانش به ويژه در آموزش آن صورت نگرفته است . اين مقاله درسنامه هاي سبك شناسي نظم و نثر ادبي فارسي را از نظر مباني فكري و روش مورد سنجش قرار داده است و با طرح شش نقص در درسنامه هاي سبك شناسي، و برشمردن پيامدهاي آن، راه حل هايي هم پيشنهاد مي كند. اين شش نقص عبار تاند از بررسيِ تاريخ تطور سبك ها به جاي فن سبك شناسي، نامگذاري ناموجه سب ك ها، حذف بافتارهاي فرهنگي، اجتماعي و سياسي، غفلت از نسبت ژانر با سبك، اولويت بخشي به سبك دوره اي و حذف سبك فردي، ب ياعتباريِ محتواي درسنامهها و پژوه شهاي سبكي .در بخش دوم مقاله، دو مهارت سبك پژوهي و سبك ورزي براي آموزش در دو درس سب كشناسي « آموزش خلاق سبك » و دومي به « تحليل سبك ادبي » پيشنهاد شده است كه اولي به دانشجو از طريق تكنيكهاي تحليل سازه هاي « تحليل سبك ادبي » اختصاص دارد. در درس سبك و كشف نوآوري و فرديت سبكي در سطوح ششگانة زبان يك متن، مهارت كشف كه به صورت « آموزش خلاق سبك » عناصر سبك ساز متون را فرام يگيرد. در درس كارگاهي و تمرين نگارش خلاق ارائه م يشود، آموزش سبك از طريق تقليد از الگوهاي سبكي مشهور انجام م يگيرد.