انقلاب و جنبش هاي اجتماعي: خوانشي نوين

جنبش هاي انقلابي و اجتماعي همواره در مركز توجه علم سياست قرار داشته است. علي رغم چاپ كتاب و نوشتارهاي گوناگون و بي شمار، برخي رانه ها و انگيزه هاي بنيادين در پس برآمدن و پويايي آن ها ناديده و يا دست كم گرفته شده است. در اين ميان، مي توان به ناديده انگاشته شدن مفاهيمي همچون هويت جمعي، فرصت هاي فرهنگي، چارچوب‌بندي، توليد معنا، شناخت دشمن، بحران ارگانيك و برآمدن استعاره و دال برتر اشاره كرد. نوشتار پيش رو، مفاهيم نوين يادشده را در كنار مفاهيمي همچون فرصت هاي سياسي ساختاري، شبكه هاي بسيج گر و راهبردهاي جنبش ها گذارده و نظريه اي منسجم از چنين پديده مهمي را روايت مي كند. از اين رو، رويكرد نوشتار پيش رو، بر آميزه اي از نظريه‌هاي «فرصت‌يابي سياسي» تيلي، «فرآيند سياسي» تارو، «گفتمان» لاكلا و «هويت جمعي» ملوچي استوار است.