بررسي نقوش منسوجات در دوران هخامنشي،اشكاني و ساساني

پارچه هاي زيبا و با شكوه همواره از ويژگي هاي اصيل و بارز مشرق زمين به شمار مي رود، زيرا لباس به منزله جلوه اي از هنر، منشاء شرقي داشته و به نوعي نشان دهنده اقتدار، تجمل و شكوه پوشاك آسيا است. در اين مقاله نقوش پارچه ها در سه دوره هخامنشي، اشكاني و ساساني مورد مطالعه قرار گرفته است. به اين منظور ابتدا با اشاره به مذهب، فرهنگ، نماد و اعتقادات هردوره نقوش شاخص به كاررفته در لباس ها و منسوجات آن دوران بررسي و تغييرات هر دوره مورد توجه قرار گرفته است. هنرمندان بافنده در دوره هاي ياد شده ضمن توجه به سليقه هاي عمومي و مورد نظر مردم هرگز نسبت به ابداع و نوآوري بي تفاوت نبودند و كوشش آن ها براين بوده كه منسوجاتي با كيفيت و طرح و نقش متفاوت عرضه كنند. به همين دليل اين حرفه در گذشته رونق زيادي داشت و با توجه به تنوع نقوش مي توان اظهار كرد ايران باستان از دستگاه هاي مجهز بافندگي به ويژه در دوره ساساني برخوردار بوده است. روش تحقيق در اين مقاله، توصيفي و تحليلي و شيوه جمع آوري اطلاعات آن كتابخانه اي است.