اجتماع پذيري فضاي معماري

Sociopetaloid of Architecture Space

در اين پژوهش موضوع اجتماع پذيري فضاي معماري بررسي تجربي شده است. مسئله افزايش فرصت هاي تعامل اجتماعي در ساختمان هاي عمومي توسط طراحان, زمينه ساز كنكاش در خصوص نوع و ميزان تاثير غامل‌هاي انساني- كالبدي و فرآيند آن» در اين موضوع گرديد .روش پژوهش از نوع آزمون فرضيه با مطالعه موردي فضاهاي عمومي دانشكده هاي دانشگاه از طريق نظرسنچي پا فتون نقشه شناختي و پرسشنامه و با حضور در محل تدوين گرديد. داده ها در نرم افزار آماري 8388 تحليل همبستگي شدند و روابط معنادار بين متغيرهاي دغيل در اجتماع پذيري استنباط گرديد. نتيجه نشان مي دهد كه اجتماع پذيري فضاي عمومي معماري با همنشستي و تركيب مناسب عامل هاي كالبدي- فضايي آن و رواني- اجتماعي استفاده كنندگانش, حاصل مي آيد. اين اجتماع‌پذيري» با "همساختي و سازگاري" بالا پين كالبد فضا و رفتارهاي تعاملي فرافردي, افزايش مي بابد. ات ر كيب و همنشستي خاص برخي از عامل هاي انساتي مثل جنسيت» شغل (مقطع و رشته تحصيلي) پايگاه اقتصادي, علاقه به شغل (رشته تحصيلي) و حالات موقت روحي و شخصيني با برخي عناصر ثابت» نيمه ثابت و پوياي كالبدي و همچنين با موقعيت قضا در سازمان فضايي كل بناء كه منجر به تمايل به تعامل و حضور بيشتر در فضا مي اين همساختي را تقويت مي كنند.