آسيب‌شناسي حكمراني در نظام آموزش عالي ايران

هدف پژوهش حاضر آسيب­شناسي حكمراني و سياستگذاري آموزش عالي در ايران مي­باشد. براي نيل به اين هدف از پژوهش آميخته استفاده شد كه در ابتدا داده‌هاي كيفي و سپس بر اساس يافته‌هاي آن، داده‌هاي كمي نيز گردآوري و تحليل شدند. يافته­ها نشان داد فقدان انسجام بخشي عمودي و افقي، موانع ساختاري در سياستگذاري آموزش عالي، تقابل حكمراني دروني و بيروني و فقدان پايگاه اطلاعاتي؛ آسيب­هايي هستند كه حكمراني آموزش عالي را با مشكل مواجه كرده است. همچنين نتايج پژوهش نشان داد شاخص «­فقدان پايگاه اطلاعاتي»­ از لحاظ تاثيرگذاري در رتبه اول  و شاخص «تقابل حكمراني دروني و بيروني» در رتبه چهارم تاثيرگذاري قرار دارد.