پيشايندهاي ظرفيت هماهنگي خط‌مشي‌هاي ملي در ايران: واكاوي سه گانه سخت‌افزاري، نرم‌افزاري و ذهن‌افزاري

در دهه‌هاي گذشته با نوسازي دستگاه‌هاي دولتي منطبق با ايده‌هاي برآمده از مديريت دولتي جديد، بحران كنترل، پراكندگي و ازهم‌گسيختگي بخش عمومي ودولت‌ها تشديد شد. در ايران نيز پراكندگي بخش عمومي كه ريشه‌هاي ديگري نيز داشت، افزايش يافت. اين شرايط منجر به طرح مجدد مسئله و مفهوم هماهنگي خط‌مشي‌ها شد. هدف اين پژوهش، يافتن پيش‌آيندهاي ظرفيت هماهنگي خط‌مشي در ايران است. براي فهم اين پديده با 17 نفر از مديران ارشد كه درگير هماهنگي خط‌مشي‌ها بوده‌اند، مصاحبه شد و اسناد سياستي شامل ابرخط‌مشي‌هاي هماهنگي، اسناد هماهنگي هيئت دولت و قوانين مرتبط با هماهنگي نيز بررسي شدند. تحليل داده‌ها نيز با استفاده از تحليل مضمون انجام شد. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد در حالي‌كه به‌طور معمول براي ايجاد هماهنگي بر سازوكارها، فرآيندها و سخت‌افزارهاي هماهنگي تأكيد مي‌شود، توجه به جنبه‌ها‌ي نرم‌افزاري و مغز‌افزاري براي ارتقاي ظرفيت هماهنگي ضروري است. در پايان نيز مجموعه‌اي از خط‌مشي‌هاي پيشنهادي جهت بهبود ظرفيت هماهنگي خط‌مشي‌ها ارائه شده است.