آسيب‌شناسي اجراي سياست‌هاي اجتماعي تسهيل «مادري/ اشتغال» در ايران

«سياست اجتماعي» از ابزار مديريت مخاطرات اجتماعي و مواجهه با نيازهاي اقشار خاص به شمار مي­رود. حمايت از گروه­هايي همچون «مادران شاغل» كه به دليل ايفاء نقش­هاي همزمان شغلي و مادري، نيازهاي خاص و مهمي را تجربه مي­كنند و در ارتباط با خانواده و كليت نظام،مهم و مؤثر مي­باشند با اين ابزار قابليت تحقق مي­يابد. ارزيابي عملكرد نظام اسلامي ايران در حمايت از اين گروه، امري ضروري و مهم است كه در اين پژوهش دنبال مي­شود. در اين راستا ابتدا سياست­هاي مصوب ايران در تسهيل مادري/ اشتغال به اختصار توصيف و سپس با بهره­گيري از تكنيك تحليل تماتيك و تمركز بر 170 گزارش منتشر شده در پنج خبرگزاري معتبر و مهم، موانع اجراي اين سياست­ها استخراج شد. نتيجه آنكه مهم­ترين موانع اجراي سياست­هاي هدف عبارت از «ضعف محتوايي سياست­ها به جهت نقايص روند قانونگذاري، ساختار ناصحيح و ناكارآمد نظارت بر اجراي سياست­ها، مختصات روابط كار در ايران و موانع محيطي مشتمل بر اقسام ساختاري، اقتصادي و فرهنگي» مي­باشند كه پيامدهاي عدم تحقق اهداف اوليه و تأثير معكوس بر وضعيت گروهي از مادران شاغل را به دنبال داشته است. بهبود فرايند اجراي سياست­ها از طريق راهبردهايي همچون رعايت سه­جانبه­گرايي در روند قانونگذاري، اصلاحات زمينه­اي، اصلاح و ارتقاء روند نظارت، افزايش حمايت و تخصيص مشوق­ها مي­باشد.