بررسي ادله شرك الوهي در مساله شفاعت

اولين اتهام وهابيت به مسلميني كه آيين وهابيت را نپذيرفته ­اند، اتهام به شرك در الوهيت و عبادت غيرالله است. آنها براي اينكه اين ادعا را مستدل كنند، به ادله مختلفي تمسك كرده­ اند كه در مجموع مي‌توان ادله ايشان را در دو بيان خلاصه كرد. بيان اول استفاده از قياس است؛ به اين صورت كه مشركين، به­ عنوان اصل و مسلمين به­ عنوان فرع مقايسه مي‌شوند و حكم شرك الوهي را به مسلمين تسري مي‌دهند. بيان دوم نيز استفاده از موضوع دعا و رابطه آن با عبادت است. اين دو بيان در موضوع شفاعت نيز جاري شده و شرك مشركين به ­خاطر طلب شفاعت آنان از معبود­هايشان معرفي گرديده و از اين جهت كه طلب شفاعت نوعي درخواست و دعا مي‌باشد، لذا عبادت قلمداد شده و شرك در عبوديت تلقي گرديده؛ اما هر دو بيان دچار اشكالات متعدد است؛ چراكه عملكرد مسلمين با مشركين حداقل از سه جهت متفاوت است؛ درخواست از بت و جماد، يا نگاه استقلالي به ­شفيع و يا عبادت شفيع از مواردي است كه بيانگر اين تفاوت است؛ كما اينكه بيان دوم نيز علاوه بر اينكه نسبت به­ زمان حيات نقض مي‌گردد، در زمان ممات نيز توسط صحابه صورت گرفته است؛ در واقع طلب شفاعت از شفيع به­ خاطر عدم اعتقاد به ربوبيت و نبود نيت عبادت، عبادت شفيع محسوب نمي­شود.