سلسله گزارش هايي از آثار اهل سنت در نقد افكار وهابيت(6) - گزارشي از كتاب «محق التقول في مسأله التوسل» تأليف محمد زاهد كوثري

ادله توسل شيخ محمد زاهد كوثري اولين دليل مشروعيت توسل را آيه (وابتغوا إليه الوسيلة) 1 مي‌داند و مي‌نويسد: وسيله در اين آيه عام است و شامل توسل به اشخاص و اعمال نيز مي‌شود و اگر كسي بين حي و ميت فرق نهد، نشان از اعتقاد وي به فناي ارواح دارد كه منجر به انكار رسالت مي‌شود و اگر كسي منكر ادراكات جزئي نفس در قبر باشد، منكر دلايل شرعي موجود در اين زمينه شده است و اگر ما، وسيله در آيه را توسل به اشخاص معنا مي‌كنيم، بهدليل عمل خليفه دوم در توسل به عباس است؛ زيرا خليفه دوم بعد از توسل به عباس عموي پيامبر، بيان مي‌كند: «هذا و الله الوسيلة الي الله عزوجل»؛ چنانكه در كتاب استعياب ابن‌عبدالبر آمده است. فصل دوم: روايات جواز توسل مؤلف در اين فصل مي‌گويد كه در فصل اول به آيه (وابتغوا إليه الوسيلة) 1 اشاره كرديم و نشان داديم وسيله در اين آيه، عام است و به پشتوانه روايتي كه ميگفت عمر طلب باران كرد و به عباس عموي پيامبر توسل جست با توجه به جمله «واتخذوه وسيلة إلي الله» ثابت كرديم كه توسل به مقام و ذات افراد صحيح است و ابن‌حجر عسقلاني در فتح الباري گفته است: «سخن عمر كه به عباس متوسل شد، دلالت دارد هر دو با شفيع قراردادن پيامبر از خدا باران طلب كردند