تأثير شعر شعرا بر اشعار جلال الدين حافظ سعد تبريزي

The Influence of Poets on Jalal- al-Din Hafez Sa'd-e-Tabrizi

«جلال الدين حافظ سعد تبريزي» ملقب به «سعدالله» از شعراي فارسي گوي و متصوّف قرن نهم هجري است. از شرح حال او اطّلاع چنداني در دست نيست جز اينكه وي مريد قاسم انوار بوده و به دلايلي كه بر ما پوشيده است؛ مورد غضب مراد خود قرار گرفته و از خانقاه رانده شده است. آنچه از اشعار ديوان شاعر مستفاد مي‌شود اين است كه وي به احتمال قوي شيعه مذهب و اهل تبريز بوده و به خراسان، كرمان و عراق نيز مسافرت هايي داشته است. او شاعري با مشرب قلندري بوده و در اشعارش قلندر و قلندريان را ستوده است. از دو نسخۀ خطّي موجود اين ديوان يك نسخه در كتابخانۀ مجلس شوراي اسلامي و ديگري در موزۀ بريتانيا نگهداري مي­شود. ديوان او شامل 6 قصيده، 426 غزل، يك مستزاد و يك مخمس، 26 قطعه، 352 رباعي و بيش از 611 معمّاست. حافظ ِسعد در اشعارش از بسياري از شعراي پيشين و معاصرِ خود تأثير پذيرفته است. از شعراي پيشين كه تأثير اشعار آنان در ديوان وي به طور آشكار قابل مشاهده است، حافظ و سعدي شيرازي ،خواجو، امير خسرو دهلوي و عطار را مي‌توان نام برد و از شعراي معاصر با وي مي‌توان از: كمال خجندي، جامي و قاسم انوار نام برد.