تبيين مقايسه اي اصول ، هدفها و روشهاي تربيتي مولوي و هايدگر

بدون عنوان

هدف اصلي اين مقاله تبيين مقايسه اصول، هدفها و روشهاي تربيتي جلال الدين محمد بلخي به عنوان برجسته ترين نماينده ي عرفان و مارتين هايدگر به عنوان يكي از شخصيت هاي بزرگ و جنجالي تفكر فلسفي قرن بيستم است. اين تحقيق از نوع تحليلي - توصيفي و استنتاج نظري است كه برگرفته از ( مطالعه اسنادي) كتابخانه اي مي باشد. در تحقيق حاضر اكثر يافته ها و نتايج با استناد به متون و منابع اصلي اخذ شده و سعي شده است از آراء محققاني كه به موضوع مقاله مرتبط هستند نيز استفاده شود. در اين پژوهش جهت استنتاج نتايج از روشهاي تحليل مفاهيم و متن استفاده شده است.ميكوشد كه خواننده را « شيخ تربيت » مولوي در مثنوي، بيشتر به اخلاق و تربيت نظر دارد و مثل يك از خود بيرون آورد و از او چيز تازهاي بسازد و هايدگر در زمينه تربيتي فهم و تبيين شرايط وجودي رامهم ترين هدف تعليم و تربيت قرار مي دهد و وظيفه اصلي متربي را رساندن فراگير به فهم مي داند. حال با توجه به اين كه اشتراكات و افتراقات زيادي بين اهداف تربيتي هايدگر و مولوي وجود دارد،آشنايي با اهداف، اصول وروش هاي تربيتي در دو ديدگاه و مقايسه آن ها با يكديگر امري ضروري استو اين امر از آن روي كه مي تواند باعث ايجاد شناخت و آگاهي، بروز روحيه نقادي نسبت به خط مشي ها و برنامه ريزي هاي آموزشي شود مطلوب ومفيد است. مهمترين نتيجه اي كه مي توان از اين پژوهش گرفت اين است كه، اصول تربيتي هميشه پايدار و فروع آن تابع زمان است و معرفت عرفاني مولوي و هستي شناسي و معرفت به آن در نظر هايدگر و به تبع آن تربيت در آثار آنان توانسته اصول واحدي عرضه نمايد. با توجه به اين موضوع مهم و ناظر به هدف اين پژوهش پيشنهاد مي شود پژوهشي با عنوان بررسي تطبيقي رابطه وجودي انسان با عالم از ديدگاه هايدگر و مولوي انجام گيرد.

فاقد چكيده