بررسي تاثير توانايي مديريت بر درماندگي مالي با تاكيد بر انعطاف‌پذيري مالي

توانايي مديريت يكي از متغيرهاي تاثيرگذار بر عملكرد مالي و تداوم فعاليت است كه مي‌تواند منجر به افزايش كارايي و بهره‌وري شود. با توجه به تاثير بسزايي كه توانايي مديريت در بهبود عملكرد شركت، سرمايه‌گذاري و ايجاد وجه نقد دارد و با در نظر گرفتن نقش با اهميتي كه نقدينگي شركت در وضعيت مالي آن ايفا مي‌كند، مديريت شركت مي‌تواند با افزايش انعطاف پذيري مالي، شركت را از درماندگي مالي مصون نگه دارد. هدف پژوهش حاضر بررسي تجربي نقش ميانجي‌گري انعطاف‌پذيري مالي در تبيين رابطه بين توانايي مديريت و درماندگي مالي 104 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زماني 1388-1394 است. براي آزمون فرضيه‌ها از رگرسيون داده‌هاي تركيبي و رگرسيون لاجستيك و به منظور تشخيص نقش ميانجي‌گري از آزمون سوبل استفاده شده است. نتايج نشان داد كه رابطه مثبت و معناداري بين توانايي مديريت و انعطاف‌پذيري مالي وجود دارد. همچنين، نتايج حاكي از وجود رابطه منفي و معنادار بين توانايي مديريت و انعطاف‌پذيري مالي با درماندگي مالي شركت است و نتايج بدست آمده از آزمون سوبل بيانگر آن است كه در تبيين رابطه بين توانايي مديريت و درماندگي مالي، انعطاف‌پذيري مالي نقش ميانجي ايفا نمي‌كند. به عبارت ديگر، با وجود اينكه انعطاف‌پذيري مالي به عنوان عنصر مهم و تاثيرگذار بر عملكرد مالي شركتها مي‌باشد اما نمي‌تواند به عنوان ميانجي رابطه بين توانايي مديريت و درماندگي مالي باشد.