بررسي «فطرت اخلاقي» و «وابستگي‌هاي اخلاق به دين» از ديدگاه استاد مطهري

شناخت انسان يكي از پايه‌هاي جهان‌بيني هر مكتب است و ارائه يك نوع انسان‌شناسي خاص در توجيه و تبيين بسياري از موضوعات يك مكتب تأثير دارد. فطرت اخلاقي به‌عنوان يكي از شاخصه‌هاي اصلي در انسان‌شناسي استاد مطهري نقش مهمي ايفا مي‌كند. از نظر ايشان، انسان به‌لحاظ ساختار ذاتي و دروني هم واجد آگاهي‌هاي اخلاقي است و هم برخوردار از گرايش به خوبي‌ها و نفرت از بدي‌هاست. انسان اين دو مؤلفه را به اقتضاي ساختار وجودي‌اش داراست و دست هيچ‌گونه تلقين و تحميل اجتماعي در آن راه ندارد. انسان به‌سبب اين ساختار فطري و غيراكتسابي‌اش در ارتباط با دين و متون ديني از بعضي جهات از دين و آموزهاي وحياني مستقل و از جهات ديگر، وابستگي تنگاتنگ به آنها دارد. ديدگاه استاد مطهري هر‌چند از برخي جهات قابل تأمل است، در كليت خود ديدگاهي است كه در توجيه بسياري از موضوعات ديني راهگشاست.