نظريه معرفت گزاره اي صدرالمتألهين

چيستي معرفت گزاره‌اي، در معرفت‌شناسي معاصرازمسائل مهم است.نظريۀ رايج در ميان معرفت شناسان، معرفت گزاره‌اي را «باور صادق موجّه» مي‌شمرد، اما اين نظريه با معضلي به نام «مشكل گتيه» مواجه شد. نقد گتيه بر تحليل سه‌جزئي معرفت، باعث بازانديشي بنيادين معرفت شناسان معاصر در مفهوم معرفت و پيدايش رويكردهاي گوناگون شد. اين مقاله مي كوشد با بازخواني مسئلۀ «معرفت» در حكمت متعاليه، نظريۀمعرفت گزاره‌اي صدرالمتألهين را، متناظر با رويكرد‌هاي معرفت‌شناسي معاصر، استخراج كند. نظريۀ معرفت گزاره‌اي صدرا نظريه‌اي چندوجهي است؛ هم بُعد معرفتي دارد و هم بُعد عمل‌شناختي. وي معرفت را تنها به معرفت گزاره‌اي تحويل نمي‌كند، بلكه آن را داراي وجه عمل شناختي هم دانسته است. معرفت به‌اعتبار اخيردرفاعل اثرگذار است. ملاصدرا راه كسب معرفت گزاره‌اي را نيز به يك راه محدود نمي‌كند، بلكه در نگرش او قواي متعدد، فضايل معرفتي و اخلاقي، قوۀ قدسي، و حتي خداوند متعال در دستيابي به معرفت مؤثر هستند