نگاهي به تطور جايگاه روايات رجعت در منابع اماميه

از ميان روايات رجعت آنچه بيشتر تا پيش از قرن چهارم رواج داشته و توجه محدثان را به خود جلب كرده، روايات دابّه و عصا و ميسم است. تعداد اين روايات اندك بوده و بيانگر شأني از شئون امامت تلقي مي‌شده است. از سده چهارم (آغاز غيبت كبري) تا سده نهم، نقل ساير روايات رجعت فزوني يافته و هرچند شمارشان بيش از گذشته است، اما روي‌هم‌رفته پرشمار نيست. اين روايات، كه از بازگشت پس از مرگ سخن مي‌گويند، در شمار اخبار حوادث پس از ظهور امام دوازدهم جاي گرفته‌اند و بابي مستقل از ساير اخبار حوادث ظهور به خود اختصاص نداده‌اند. از قرن نهم به بعد، شمار روايات رجعت فزوني جدي يافته و از ساير اخبار مربوط به حوادث پس از ظهور، ممتاز شده است، به طوري كه در كتب حديثي باب مستقلِ مفصلي يا حتي اثر مستقلي به آنها اختصاص يافته است.