جستاري در رويارويي امام حسين (ع) با صلح امام حسن (ع)؛ رويكرد و كنش

در خصوص شخصيت و نقش امام حسين (ع)، به‌ويژه آنچه مربوط به واقعه عاشورا است، نوشته‌ها و آثار بسياري پديد آمده، اما در خصوص زندگي پيش از عاشورايي ايشان، از جمله حضور و نقش‌آفريني‌اش در عهد امامت و خلافت برادرش امام حسن (ع)، به‌ويژه كاركردي كه در جريان شكل‌گيري پيمان صلح با معاويه و واكنشي كه پس از آن داشت، پژوهش و مداقه چنداني صورت نگرفته است. اين مقاله مي‌كوشد بر اساس داده‌هاي منابع اوليه و بهره‌گيري از روش هرمنوتيك تاريخي و بسترشناسي، رويكرد و كنش آن حضرت را به عنوان يكي از بزرگان اهل بيت (ص) بررسي و تحليل كند. با اين پرسش محوري كه: امام چگونه با مقوله صلح با معاويه مواجه شده است؟ فرضيه اصلي مقاله آن است كه امام حسين (ع)، همچون امام حسن (ع) بر مبناي اصل مصالح امت اسلامي و حفظ جان‌هاي مردم، پاي‌بندي خود را به صلح‌نامه نشان داد و تا آخر بر آن استوار بود، هرچند در آغاز، طبق برآوردهايي راجع به آن دل‌نگراني‌هايي داشت.