نقد شبهۀ ولايت‌نداشتن حضرت علي (ع) در زمان حيات رسول اكرم (ص) در آيۀ ولايت

يكي از ادلۀ روشن قرآني بر ولايت و امامت حضرت علي (ع) آيۀ ولايت است. با وجود شواهد و قرائن دروني و بيروني بر اين مطلب، باز اين استدلال آماج شبهات بسيار مخالفان قرار گرفته است، از جمله اينكه لازمۀ اعتقاد به اينكه مراد از ولايت در اين آيه، امامت و سرپرستي، و مقصود از «الذين آمنوا» علي (ع) است، اين است كه وي در زمان نزول آيه و حيات پيامبر (ص) صاحب ولايت بوده است، در حالي كه چنين حقّي براي او ثابت نبوده است. پاسخ‌هاي گوناگوني به اين اشكال داده شده كه بيشتر آنها نادرست يا ناقص است. از اين‌رو بر آن شديم در اين نوشتار پاسخي دقيق و روشن به اين اشكال بدهيم. خلاصۀ پاسخ داده‌شده اين است كه واژه «وليّ» بيش از ثبوت ولايت به نحو اقتضا و حقّ سرپرستي دلالت ندارد و صرفاً بر اين مطلب دلالت مي‌كند كه حقّ ولايت و اعمالِ آن براي حضرت ثابت بوده  اساساً ولي به كسي گفته مي‌شود كه اين حقّ را دارد و لازمه داشتن حق به معناي اعمال آن نيست.