معاد جسماني صدرالدين شيرازي از منظر زبان دين

معناي زبان دين يكي از مباحث داغ فلسفي در اين روزگار است. فيلسوفان زبان دين به‌جد اين مسئله را كاويده و ديدگاه‌هاي مختلفي از قبيل بيان‌ناپذيري، نظريه الاهيات سلبي، نظريه تمثيل، نظريه تنزيهي عرفاني، نظريه كاركردگرايي و نظريه بي‌معنايي را مطرح كرده‌اند. در اين ميان، برخي از پژوهشگران با مطالعه آثار صدراي شيرازي، به عنوان يكي از فيلسوفان بسيار مهم عالم اسلام، به استخراج ديدگاه وي در حوزه زبان دين پرداخته‌اند. نتيجه اين بررسي‌ها آن است كه وي زبان دين را لايه‌لايه و ذومراتب دانسته كه واژه‌هاي آن در هر عالم معناي خاص همان عالم را دارد. سبك صدرا در تعريف واژه‌هاي زبان ديني توسعه در معنا و فاصله‌نگرفتن از معناي حقيقي است. در اين نوشتار، به بررسي ديدگاه وي در دو حوزه زبان دين، يعني معناشناسي اوصاف الاهي با تأكيد بر صفت وجود و تحليل معناشناسي زبان دين در قلمرو معاد مي‌پردازيم.