تدوين نمودار سازماني مناسب براي مديريت تقاضاي آب كشاورزي در ايران

توجه جدي به مديريت تقاضاي آب كشاورزي بر اثر افزايش ميزان تقاضا براي آب، امري اجتناب‌ناپذير است. مديريت تقاضاي آب شامل فعاليت هايي مي‏باشد كه ممكن است باعث كاهش تقاضاي آب، افزايش بازده مصرف آب گرديده، و از آلوده شدن يا دسترسي به منابع آب جلوگيري كند. در مطالعات منابع آب، قوانين مختلفي تصويب شده‏اند، ولي برخي از اين قوانين هيچ گاه به مرحله اجرا نرفته اند؛ بنابراين، در تحقيق حاضر ساختار موجود كشور با نظرسنجي از كارشناسان بخش آب بررسي شد. براي اين منظور از ابزار پرسشنامه استفاده شد. اين پرسشنامه به وسيله‌ِي 38 نفر از كارشناسان و دست‌اندركاران بخش آب پاسخ داده شد. ضريب آلفاي كرونباخ 0/701 به دست آمد، كه نشانگر اعتبار قوي پرسشنامه مي‏باشد. نتايج ارزيابي نشان دادند كه كارشناسان با تغيير ساختار مديريت منابع آب كشور موافق بوده، و اعتقاد دارند كه عدم هماهنگي بين سازمانهاي ذي ربط و وجود مشكلات قانوني در اصلاح الگوي مصرف تاثير زيادي را در بحران آب دارد. در ادامه، يك ساختار سازماني با پنج سطح شامل: 1- تعيين چارچوب و سياست‌هاي كلان آب با حضور نهاد‏هاي قانوني؛ 2- تخصيص سياست‌هاي حوضه‏هاي بزرگ؛ 3- تخصيص سياست‏هاي حوضه‌هاي درجه ي دو؛ 4- اجراي سياست‏هاي تخصيص؛ 5- اجراي محلي سياست ها با توجه به سخت‏افزارها و نرم‏افزارهاي موجود و روشهاي جديد، پيشنهاد شد. اين ساختار مي‏تواند در سازمان‏هاي مختلف كشور مورد استفاده قرار گيرد.