توسعه الگوريتم SM-SEBAL به منظور محاسبه تبخير و تعرق واقعي به كمك سنجش از دور

روش Sufrace Energy BALance (SEBAL)يكي از پر‌كاربردترين روش‌هاي تعيين تبخير و تعرق واقعي به كمك سنجش از دور است. با اين حال فرض خطي بودن رابطه اختلاف دما و دماي سطح زمين و نيز استفاده از دو پيكسل گرم و سرد كه توسط كاربر شناسايي مي‌شوند از نقاط ضعف اين روش محسوب مي‌شود. روش Modified SEBAL (MSEBAL) علاوه بر اصلاح اين مشكل، دو مفهوم جديد لبه سرد و گرم را جايگزين پيكسل‌هاي سرد و گرم مي‌كند كه تاثير بسزايي در افزايش دقت و نيز خودكارسازي اجراي الگوريتم و عدم نياز به كاربر ماهر دارد. با اين حال تعيين لبه گرم نياز به محاسبات زياد و در نتيجه بالا رفتن زمان محاسبه و امكان خطاي محاسباتي دارد. در اين تحقيق، شكلي ساده شده از روش MSEBAL با نام Simplified MSEBAL (SMSEBAL) توسعه يافته است و نتايج حاصل از اجراي سه روش بر روي بيش از 300 لايه تصويري MODIS با داده‌هاي لايسيمتري و نيز داده‌هاي زميني بيلان انرژي مزرعه تحقيقاتي دانشگاه تهران واقع در كرج مقايسه شده است. نتايج حاصل از اجراي سه الگوريتم نشان مي‌دهد كه الگوريتم SEBAL تبخير و تعرق را بيش برآورد و دو الگوريتم ديگر آنرا اندكي كم برآورد مي‌كنند. بيشترين خطاي محاسبه شار گرماي محسوس مربوط به روش MSEBAL با 33.87 درصد و كمترين ميزان خطا مربوط به نتايج روش SEBAL (11.23 درصد) مي‌باشد. با اين حال حداكثر خطا در مقادير تبخير تعرق روزانه در نتايج روش SEBAL (3.56 درصد) و كمترين ميزان خطا در روش SMSEBAL ( 1.18 درصد) مشاهده شد.