بررسي تاثير فاز اول درمان هاي پريودنتال بر ميزان قند خون در بيماران مبتلا به ديابت نوع دوم

مقدمه: بين وضعيت حفره دهان و بيماري هاي سيستميك فرد، ارتباط نزديكي وجود دارد. يكي از اين بيماري ها، بيماري ديابت مليتوس است. هدف از انجام اين مطالعه، تعيين تاثير جرم گيري و هموارسازي ريشه و استفاده از دهان شويه بر ميزان قند خون در بيماران مبتلا به ديابت نوع دوم مي باشد. مواد و روش ها: 30 بيمار مبتلا به ديابت نوع دوم كنترل نشده كه به پريودنتيت مزمن شديد مبتلا بودند، از مركز تحقيقات غدد و متابوليسم دانشگاه علوم پزشكي اصفهان انتخاب شدند. بيماران به دو گروه تقسيم شدند و به گروه اول (كنترل) فقط آموزش بهداشت دهان و دندان داده شد؛ گروه دوم (مورد) علاوه بر آموزش بهداشت، دهان شويه كلرهگزيدين دريافت كردند و جرم گيري و هموارسازي ريشه نيز براي آنان انجام شد. در ابتدا و سه ماه بعد از مداخله، در هر دو گروه، شاخص خونريزي، شاخص پلاك در 4 ناحيه دندان ها، عمق پروبينگ در 6 ناحيه دندان ها، مقدار قند خون ناشتا و هموگلوبين گليكوزيله اندازه گيري شد. سپس ميانگين پارامترهاي فوق با هم مقايسه گرديد. نتايج: متوسط مقدار قند خون ناشتا، در گروه مورد از 61.11±184.20 به 29.08±163.87 ميلي گرم در دسي ليتر كاهش پيدا كرد (P>0.05)، متوسط مقدار هموگلوبين گليكوزيله نيز در اين گروه از 8.78 به 7.29 درصد كاهش يافت (P<0.05) و شاخص خونريزي، شاخص پلاك و عمق پروبينگ نيز تقليل يافت (P<0.05). اين كاهش در گروه كنترل معنادار نبود. نتيجه گيري: به دنبال جرم گيري و هموارسازي ريشه، علاوه بر بهبود وضعيت پريودنتال، مقدار قند خون ناشتا و هموگلوبين گليكوزيله نيز كاهش مي يابد.