بررسي تطبيقي ديدگاه معرفت‌شناسي و رويكرد تربيت ديني آلوين پلانتينگا و علامه طباطبايي

هدف اين پژوهش بررسي تطبيقي ديدگاه معرفت‌شناسي و رويكرد تربيت ديني آلوين پلانتينگا و علامه طباطبايي، و روش آن تطبيقي ـ استنتاجي است. نتايج نشان داد معرفت‌شناسي ديني علامه و پلانتينگا در باور به خدا به عنوان گزاره پايه، نقش گناه در دوري از معرفت، ابعاد ايمان و فطري بودن خداشناسي مشابه است؛ اما علامه بر ارائه برهان و گزاره‌هاي مشخص پايه، اراده مسبوق به خرد و مؤلفه شناخت در ايمان تأكيد مي‌كند و پلانتينگا ناكارامد دانستن براهين، به‌كارگيري استقرا براي تعيين گزاره‌هاي پايه، اراده مسبوق به كشش الهي و تأكيد بر عاطفه را مد نظر دارد. در بررسي تطبيقي رويكرد تربيت ديني، قرار گرفتن هر دو رويكرد در ميانه طيف عقلگرايي ـ ايمانگرايي، تأكيد بر اصلاح محيط، تقوامحوري، توجه به تفاوتهاي فردي، خرافه‌ستيزي، تدريجي بودن، بيداري فطرت خداجو، تهذيب و تنوع محتوا از وجوه اشتراك است؛ اما پلانتينگا بر رويكرد ايمانگرايي معتدل، فردگرايي، اصول دين به عنوان گزاره‌هاي پايه و تقدم عاطفه تأكيد دارد و علامه رويكرد عقل‌ورزي، توجه به فردگرايي و جمعگرايي، تبيين اصول و فروع ديني و تقدم ايجاد شناخت را مد نظر دارد.