تعيين مؤثرترين عامل اثربخشي انتقال فناوري در توسعه ميادين نفتي ايران با استفاده از مدل اثربخشي مشروط انتقال فناوري

انتقال فناوري به عنوان يكي از پارادايم‌هاي عصر جديد، فرايندي است كه به كشورهاي در حال توسعه جهت بهره‌برداري بهينه از منابعشان در اجراي پروژه‌ها كمك مي‌كند، دستيابي به موفقيت در رقابت با ساير كشورها را تسهيل و امكان توسعه اقتصادي و رشد كشورهاي كم‌تر توسعه‌يافته از نظر تكنولوژيكي را فراهم مي‌كند. بنابراين هدف از اين پژوهش تعيين استراتژي انتقال فناوري در صنايع بالادستي نفت (توسعه ميادين نفتي) جمهوري اسلامي ايران با استفاده از مدل اثربخشي مشروط انتقال فناوري در نظر گرفته شد. بدين منظور، به بررسي ديدگاه‌ها و نگرش‌هاي 30 نفر از مديران و كارشناسان خبره حوزه انتقال فناوري شامل عوامل انتقال فناوري در توسعه ميادين نفتي كشور پرداخته شد. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌هاي جمع‌آوري شده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌هاي رگرسيون و فريدمن استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه از ميان عوامل انتقال فناوري در توسعه ميادين نفتي موضوع انتقال در بالاترين اولويت قرار دارد كه از بين زيرمعيارهاي آن دانش علمي و فناوري فيزيكي بيشترين اولويت را دارد. در ارزيابي فناوري موجود در شركت استفاده از ماشين‌آلات و تجهيزات با دقت بالا بيشترين درصد و استفاده از تكنيك‌هاي برنامه‌ريزي و هماهنگي توليد، كپي‌سازي تجهيزات و قطعات مورد نياز و همچنين امكان اعمال تغييرات طراحي جهت استفاده بهينه از موارد موجود در پايين‌ترين سطح قرار‌دارند.