آيين كشورداري در گرشاسب نامه اسدي طوسي

Principles of Governing a Country as Mentioned in AssadiToussi’s Garshasb-Nameh

كهن فرهنگ و ملت­ ها آموزه­ هاي اخلاقي فراواني را در كوله­ بار خود دارند. حكمت ايراني سرشار از آموزه و پندهاي اخلاقي است. ارجمندي آن­ها را همين بس كه بر تاج شاهان و كارنامه ­هاي آنان جاي گرفته­ اند، همچون صد پند انوشيروان، كارنامه ي اردشير بابكان و اندرزنامه ي بزرگ­مهر. حكمت باستاني ايران و يونان پس از ظهور اسلام در پرتو فرهنگ قرآن رنگ باخت و با فرهنگ اسلام درآميخت. نخستين سرايندگان فارسي دري مانند: فردوسي در شاهنامه، فخرالدين اسعد در ويس و رامين و اسدي طوسي در گرشاسب­ نامه كه همگي مربوط به فرهنگ ايران پيش از اسلام هستند؛ در ترويج اخلاق و ادبيات تعليمي بسيار كوشيده­ اند. يكي از زير مجموعه ­هاي حكمت عملي، آيين كشورداري (سياست مدن) است. آيين كشورداري به دليل حكمت: الناسُ يولدُ علي دينِ ملوكهم و إذا تغيّر السّلطانُ تغيّر الزّمان، تاثير بسزايي در فرهنگ ملت­ها دارد. نويسنده اين گفتار مي­كوشد تا آيين كشورداري به روايت گرشاسب ­نامه را مورد بررسي قرار دهد.

فاقد چكيده مي باشد