بازشناسي عناصر و مؤلفه‌هاي هويت ملي در جنگ‌هاي ايران و روسيه

بدون عنوان

جنگ‌هاي 13 ساله ايران و روسيه در سال 1218 ﻫ . ق. آغاز و با انعقاد دو معاهده گلستان و تركمنچاي در سال 1241 خاتمه يافت. در نتيجه اين معاهدات مناطق نخجوان، آذربايجان و قره­باغ از ايران منتزع شد كه بخش­هاي عمده­اي از اين مناطق تا قبل اين از جنگ‌ها در حاكميت ايران بود. توطئه ­هاي درباريان، كارشكني و خيانت عوامل حكومتي، معاهدات تحميلي دولت­هاي استعماري، حواشي­ها و موارد متعدد ديگر در تاريخ و سرنوشت و تبعات بعدي اين جنگ‌ها و تحليل رفتن ايران در مناسبات و معادلات منطقه­ اي و جهان تأثير زيادي داشته ­اند. اما از طرف ديگر در اين جنگ‌ها تجلياتي از تدابير و دلاوري­هاي مردم و برخي از رجال سياسي و نظامي بروز مي­كند و در سطحي كامل‌تر از ادوار گذشته مقاومت و حماسه­ هاي مردمي با رهبري علما هم از دستاوردهاي كم ­نظير اين دوره به شمار مي­رود كه جنبه ­اي متفاوت و معنادار از مؤلفه ­هاي هويت ايراني براي مقابله با تهاجمات و تعرضات خارجي را به تصوير مي­كشاند. در اين پژوهش سعي شده است مباني نظري مقوله و مؤلفه­ هاي هويت ملي ايران در اين برهه تاريخي را بيان نمايد.

فاقد چكيده