نگرشي بر مفهوم بازده انرژي در ايستگاه‌هاي پمپاژ آب كشاورزي

در سال‌هاي اخير، هزينه انرژي در مقابل ساير هزينه‌هاي كشاورزي، افزايش بيشتري داشته است. بازنگري شرايط ايستگاه‌هاي پمپاژ كشاورزي، چگونگي مصرف انرژي در آنها و استفاده از شيوه‌هاي جديد طراحي به‌منظور افزايش بازده، نقش مهمي در مهار مصرف انرژي خواهد داشت. در اين تحقيق روش‌شناسي تعيين بازده انرژي در ايستگاه پمپاژ كشاورزي مورد بررسي قرار گرفته است. در اين راستا بازده انرژي ايستگاه پمپاژ، با‏توجه ‏به تأثير سه عامل بازده ذاتي كاركرد پمپ، بازده مصرف انرژي ناشي از تفاوت توان ورودي و خروجي و پتانسيل تفاوت بازده به دليل تطبيق و يا عدم تطبيق با منحني مقاومت سامانه، در يك ايستگاه پمپاژ آبياري مورد ارزيابي قرار گرفته است. ارزيابي بازده انرژي ايستگاه پمپاژ بر اساس مقادير اندازه‌گيري شده دبي و تطبيق آن با منحني عملكرد پمپ در يك مورد مطالعاتي، نشان دهنده آن است كه پمپ موجود در بهترين نقطه كاركرد قرار گرفته است. ليكن به‏ دليل عدم تطابق منحني مشخصه پمپ و منحني مقاومت سامانه، شاخص بازده انرژي در طي دوره بهره‌برداري ايستگاه پمپاژ 25 درصد و بازده مصرف انرژي ناشي از تفاوت توان ورودي و خروجي به ايستگاه پمپاژ بر اساس معيار پمپاژ نبراسكا، 52 درصد بوده است. نتايج تحقيق نشان داد بازده كل انرژي مصرفي ايستگاه پمپاژ، با توجه به تأثير عوامل مورد بررسي، 11 درصد برآورد شده كه بيشترين مقدار تلفات انرژي در سامانه مورد مطالعه، متأثر از انتخاب ناصحيح پمپ بوده است.