تحليل تطبيقي اصالت بشر از ديدگاه مولانا با انديشه‌هاي ژان پل سارتر

Comparative Analysis of Human Origin from Molana and Jean-Paul Sartre's View Point

اصالت بشر يا وجود مسأله‌اي فلسفي است كه در طول تاريخ زندگي انسان همواره دغدغه فلاسفه و متفكران غرب و شرق بوده است. اگزيستانسياليست‌هاي غربي به‌خصوص سارتر بر ماهيت فرامادي و فرامعنوي انسان تأكيد داشته وجود را بر ماهيت مقدم مي‌دارند؛ حال آنكه ماهيت وجودي انسان در عرفان اسلامي به‌خصوص انديشه و آثار مولوي به ويژه در «غزليات شمس» داراي دو بعد مادي و معنوي است كه ماهيت يا چيستي­اش بر وجودش تقدم دارد. يافته­ هاي تحقيق كه به روش اسنادي و بررسي توصيفي به دست آمده، بر آن است كه تفاوت در تعريف ماهيت انسان نزد سارتر و مولانا موجب شده تا اصالت وجود نزد ايشان متمايز باشد. سارتر با رد الهيات، ماهيت وجودي انسان را نهايتاً اخلاقي مي­داند كه با مرگ پايان مي­پذيرد. در مقابل مولوي براي وجود انسان دو ماهيت روحاني و مادي مي­شناسد كه با خودآگاهي مي­تواند با گذر از جهان مادي و رسيدن به دنياي معنوي، به ازليت و ابديت دست يابد.

Human origin or existence is a philosophical issue which has always been philosophers and scholars' concern in east and west. Western existentialist specially Sartre emphasized psychic nature of human and priors existence to nature; while the human's existence in Islamic mysticism – specially from Molana's view point – is of two aspects: worldly and unworldly in a way that his nature priors his existence. The findings – which obtained in documental and descriptive method – try to explain the human's nature by from Molana and Jean-Paul Sartre. Sartre believes that human nature would end by death while Molana knows two natures for human: spiritual and mortal which he can reach the immortality by passing the world.