بررسي تطبيقي نوستالژي در شعر سهراب سپهري و عبدالوهّاب بياتي

A comparative Study on Nostalgia in Sepehri and Bayati's poetries

عبدالوهاب بياتي و سهراب سپهري به عنوان دو شاعر پرآوازه ادبيات معاصر عربي و فارسي، و پرچمدار مكتب ادبي رمانتيسم با توجه به شرايط فردي و اجتماعي زمانه خود و با گريز از آن زمان، بخش عمده شعرشان را آميخته با غصه، حسرت و دلتنگي براي گذشته نموده‌اند. در اين پژوهش با مطالعه توصيفي- تحليلي دفترهاي شعري سپهري و بياتي، به بررسي و مقايسه چگونگي نمود اين انديشه شعري در شعر اين دو شاعر پرداخته شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه اين دو شاعر در مضامين نوستالژيك، دوري از سرزمين، معشوق و اجتماعي با هم اشتراكاتي دارند.

Abd al-Wahhab al-Bayati and Sohrab Sepehri – as two famous Arabic and Persian poets – are known as the pioneers of romanticism school according to their personal and social conditions; they ignored the time and combined most part of their poetries with sadness, sigh and missing the past. The present paper studies the abovementioned poets' poetries in descriptive – analytical method and compares their thoughts in their poetries. The results show that both poets have commonalities in nostalgia, homesickness, beloved and social issues.