ارزيابي دانشجويان از كيفيت تدريس اساتيد در دانشگاه علوم پزشكي تهران

بدون عنوان

زمينه و هدف :مهم ترين ابزار تعيين كيفيت و اثربخشي يك برنامه يا فرآيند آموزشي، ارزشيابي آموزشي است. ارزشيابي اساتيد، به طور مستمر، از مؤثر ترين روش ها براي تضمين كيفيت و شرط اساسي ارتقاء كيفي آموزش مي باشد. در اين مطالعه كيفيت آموزش در كلاس بافت شناسي دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي تهران مورد بررسي قرارگرفت. روش بررسي: اين تحقيق توصيفي مقطعي در سال 1390 بر روي 103 دانشجوي پزشكي شركت كننده در درس بافت شناسي انجام شد. پرسشنامه ي طرح مربوط به نظرات دانشجو ان در مورد آموزش اساتيد وشامل 60 سوال چند گزنه اي در سيستم لايكرت در مورد مقررات اداري، كيفيت آموزشي،روش هاي اداره و كنترل كلاس، ظواهر فردي و اجتماعي و روابط متقابل استاد و دانشجو بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي،آزمو نهاي ناپارامتري و همبستگي پيرسون در نرم افزار SPSS استفاده شد. يافته ها: بررسي سؤالات مقررات اداري نشان دادكه ميانگن امتيازات پاسخها6 / 3 )از4(با انحراف معيار 42/0،ميانگين وانحراف معار امتيازات پاسخها در سؤالات مقررات آموزشي به ترتيب 2/9 با انحراف معيار 3/ 0 و در سؤالات روشهاي اداره وكنترل كلاس به ترتيب 5/ 2 و 3/ 0 ود. ميانگين و انحراف معيار پاسخها درسؤالات مربوط به ظواهر فردي واجتماعي به ترتيب 2/ 3 و 61/ 0 و در سؤالات روابط متقابل استاد و دانشجو به ترتيب 1/ 3 و 43/ 0 بود. نتيجه گيري: مقررات اداري، ظواهر فردي و اجتماعي و روابط متقابل استاد و دانشجو بيشترين امتياز ارزشيابي را داشت. امتياز كسب شده در زمينه كيفيت آموزشي وروش هاي اداره و كنترل كلاس در مرتبه بعدي ارزشيابي قرارداشت.

فاقدچكيده