تأثير آموزش خودتعيين‌گري و جنسيت بر كمك‌ طلبي دانشجويان

اين تحقيق باهدف تعيين تأثير آموزش خودتعيين‌گري و جنسيت بر كمك‌طلبي دانشجويان در دانشجويان انجام شد. روش اين پژوهش به‌صورت نيمه آزمايشي به همراه پيش‌آزمون پس‌آزمون، پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان دانشگاه فرهنگيان بيرجند در سال تحصيلي 96-1395 بودند. نمونه آماري شامل 80 دانشجوي دانشگاه فرهنگيان (40 نفر دختر و 40 نفر پسر) كه به‌صورت داوطلبانه ثبت‌نام و به‌صورت تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. ابتدا بسته آموزشي تدوين و اعتباران مورد ارزيابي قرار گرفت و تأييد شد. سپس طي 12 جلسه براي دانشجويان گروه آزمايش آموزش داده شد. ابزارهاي تحقيق شامل مقياس كمك‌طلبي ريان و پنتريچ (1995) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره دوراهه و تك متغيري مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد آموزش خودتعيين‌گري بر كمك‌طلبي دانشجويان در مرحله پس‌آزمون و پيگيري تأثير دارد (0.001 p). تأثير جنسيت در مرحله پس‌آزمون در مرحله پس‌آزمون و پيگيري بر پذيرش كمك‌طلبي (0.05 p) معنادار است؛ و در مرحله پيگيري تعامل آموزش خودتعيين‌گري و جنسيت بر هيچ‌يك از متغيرها تأثير معناداري ندارد.