بررسي نقش واسطه‌گري انگيزش تحصيلي در رابطه بين خودكارآمدي و اهمال‌كاري تحصيلي

هدف اصلي اين پژوهش بررسي نقش واسطه­گري انگيزش (دروني و بيروني) تحصيلي در رابطه بين ابعاد خودكارآمدي و اهمال‌كاري تحصيلي دانش­آموزان دوره راهنمايي شهر شيراز بود. به اين منظور پرسشنامه­هاي خودكارآمدي (موريس، 2002)، انگيزش تحصيلي (بحراني، 1388) و اهمال‌كاري تحصيلي (شر و استرمن، 2002) به 481 دانش­آموز (217 دختر و 264 پسر) كه به روش نمونه­گيري تصادفي خوشه­اي چندمرحله‌اي انتخاب شده­ بودند، ارائه شد. روايي و پايايي پرسشنامه‌ها با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ و همبستگي بين نمره كل و گويه‌ها و نيز به‌كارگيري تحليل عاملي، رضايت‌بخش بود. براي تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و روش تحليل مسير با به‌كارگيري نرم‌افزار AMOS استفاده شد. نتايج نشان دادند كه خودكارآمدي تحصيلي به نحو مستقيم و معني‌دار توانست انگيزش دروني (001/0 gt;p، 52/0=β)، انگيزش بيروني (001/0 gt;p، 16/0 =β)، و اهمال‌كاري تحصيلي (001/0 gt;p، 36/0 =β)، را پيش‌بيني كند. خودكارآمدي هيجاني نيز توانست انگيزش دروني (001/0 gt;p، 14/0=β)، و اهمال‌كاري تحصيلي (001/0 gt;p، 13/0 =β)، را به نحو مستقيم و معنادار پيش‌بيني نمايد. نقش واسطه‌اي انگيزش تحصيلي در مسير خودكارآمدي تحصيلي به اهمال‌كاري تحصيلي با استفاده از آزمون بوت استروپ معنادار بود (005/0 gt;p).