مخاطرات رواني-اجتماعي كار اقماري در بخش فراساحل صنعت نفت

بدون عنوان

منابع انساني، مهم‌ترين و ارزشمند‌ترين عامل موفقيت و عامل اصلي ارزش‌آفريني و كسب مزيت رقابتي هر شركت، مؤسسه و سازمان از جمله شركت ملي نفت ايران بوده و در مقايسه با ساير منابع سازماني (منابع مالي، منابع فيزيكي، منابع اطلاعاتي و دانشي) از اهميت و جايگاه ويژه‌اي در فرآيندهاي زنجيره‌ي ارزش برخوردار است. حضور منابع انساني مناسب و با انگيزه همراه با توانمندي و سلامت عمومي كليد اصلي موفقيت در اجراي سريع‌تر پروژه‌ها، تداوم و پايداري توليد و عمليات صنعت نفت كشور است. بر اساس تعريف جامع سازمان بهداشت جهاني، سلامت عمومي فرد حالت بهبود كامل جسماني، رواني و اجتماعي است و فقط به‌معناي فقدان بيماري يا ناتواني نيست. نبودن علائم بيماري و آسيب‌ديدگي (مانند درد) و نشانه‌هاي عيني عدم كاركرد مناسب بدن (مانند فشارخون بالا)، شرط لازم براي سلامت فرد است؛ اما شرط كافي نيست. بنابراين سلامت عمومي نيروي انساني هر سازمان از جنبه‌هاي سه‌گانه‌ي جسم، روان و روابط اجتماعي تأمين يا تهديد مي‌شود. محيط كاري اقماري صنعت نفت در بخش فراساحل بنا به شرايط خود مستعد عوامل بوجود آورنده‌ي مخاطرات رواني-اجتماعي كاركنان است. بنابراين ضروري است مديران منابع انساني، اين عوامل و منابع استرس را شناخته و آنها را رفع يا كنترل كنند. در اين مقاله مخاطرات رواني-اجتماعي كار اقماري در بخش فراساحل صنعت نفت ايران بررسي شده و ضمن طبقه‌بندي آنها بر اساس عوامل بوجودآورنده، پيشنهادهايي براي كاهش اين مخاطرات ارائه شده اس

بدون چكيده