ايمان عارفانه از منظر مولانا

ايمان در لغت به معني تصديق است، اما در اصطلاح حكما و متكلمان مسلمان به معاني مختلفي ازجمله اقرار زباني و معرفت فلسفي به‌كار رفته است. مولانا جلال‌الدين محمد بلخي معرفت نظري و فلسفي را طريقه‌ي كامل و شايسته‌اي براي شناخت خدا و حصول ايمان ديني نمي‌داند. ازنظر او تنها از راه حكمت ذوقي و شهودي مي‌توان رابطه‌اي وجودي و مستقيم با خداوند برقرار كرد و به ايماني عارفانه و شاهدانه نائل آمد. در پژوهش پيش رو كوشيده‌ايم تا عمدتاً با استناد به مثنوي معنوي، ديدگاه مولانا درباره‌ي ماهيت ايمان و شرايط تحقق آن و برخي از ويژگي‌هاي مهم ايمان عارفانه‌ي مورد نظر او را تبيين و بررسي كنيم و در ضمن، روشن كنيم كه ايمان عارفانه ازنظر مولانا، با ايمان مرسوم در نزد متكلمان و فيلسوفان مسلمان چه تفاوت‌هايي دارد. از منظر مولانا، ايمان حقيقتي قلبي و تجربه‌اي شهودي است كه خاستگاه آن معرفت فطري انسان‌ها به خداست. اختياري‌ بودن فعل ايمان و ظرف ايمان كه سراي دنيا و دار تكليف و اختيار آدمي است و همچنين مراتب‌ داشتن ايمان و تحول‌آفريني آن، براساس همين معرفت تبيين مي‌شود.

فاقد چكيده مي باشد