نقش توزيع تسهيلات اعطايي بانك‌ها در رشد اقتصادي ايران

ادبيات اقتصادي از ابعاد مختلفي توسعه مالي را مورد موشكافي قرار داده است؛ در اين راستا، آنچه در خصوص نظام‌هاي مالي بانك‌محور اهميت مي‌يابد، توزيع تسهيلات اعطايي بين بخش‌هاي اقتصادي است. در واقع در بازارهاي غيررقابتي با ويژگي اطلاعات ناقص و ناكامل هر نوع توزيع تسهيلات كه برمبناي حداكثرسازي سود بانك‌ها صورت مي‌گيرد لزوما به حداكثرسازي منافع جمعي منجر نمي‌شود و مي‌تواند تبعات منفي براي كليت جامعه داشته باشد. با توجه به اين موضوع، مقاله حاضر به دنبال بررسي نقش توزيع تسهيلات بانكي بين بخش‌هاي اقتصادي بر رشد اقتصادي در ايران است. براي اين منظور، با استفاده از داده‌هاي سري زماني 1363-1394 و روش خودهمبسته با وقفه توزيعي (ARDL) بهره جسته است. نتايج نشان مي‌دهد ضريب لگاريتم شاخص توسعه مالي (نسبت مانده تسهيلات كل به توليد ناخالص داخلي) در كوتاه‌مدت و بلندمدت مثبت و معنادار حاصل شده است كه نشانگر نقش مثبت توسعه مالي در رشد اقتصادي است. در طرف مقابل ضريب لگاريتم شاخص نسبت مانده تسهيلات توليدي به غيرتوليدي نيز در كوتاه‌مدت و بلندمدت مثبت و معنادار حاصل شده‌ است كه نشان‌دهنده اثر مثبت تسهيلات توليدي است. به بيان ديگر، افزايش تسهيلات بانكي (نسبت به GDP) اثر مثبت روي رشد اقتصادي دارد، اما هرچه گرايش اين تسهيلات به سمت تسهيلات توليدي باشد، رشد اقتصادي بيشتر تحت تاثير مثبت قرار خواهد گرفت.