بررسي نقش برنامه‌ريزي ناحيه‌اي بر رفاه اجتماعي از ديدگاه مردم

Investigating the role of regional planning on social welfare from people's perspective

رفاه اجتماعي از جمله مهم ترين مقولات دنياي معاصر است و تدوين و اجراي برنامه‌هاي رفاهي توسط دولت‌ها و سازمان هاي ذيربط از روش‌ها ي مختلفي انجام مي‌شود. گفته مي‌شود اغلب برنامه‌ريزي‌هاي رفاهي، ذيل برنامه‌ريز‌هاي كلان كشوري انجام شده و به ندرت خصوصيات منطقه، ناحيه و نياز‌هاي نواحي را در نظر مي‌گيرد. يكي از روش‌هايي كه در سطح برنامه‌ريزي ميان برد كاربرد دارد تكنيك برنامه‌ريزي ناحيه‌اي است. اين روش بر خلاف برنامه‌ريزي‌هاي كلان، به صورت منطقه‌اي و با توجه به ظرفيت‌هاي بومي ‌و ناحيه‌اي انجام ميشود. هدف پژوهش حاضر برسي تاثير برنامه‌ريزي ناحيه‌اي بر رفاه اجتماعي مي‌باشد. جامعه آماري اين پژوهش را شهروندان شهر زنجان و نمونه آماري آن مشتمل بر 385 شهروند شهر اين مي‌باشد كه از طريق فرمول كوكران براي جامعه نا محدود محاسبه شده است. پس از مطالعه كتابخانه‌اي و بررسي مباني نظري موضوع، داده هاي مورد نياز به شيوه پيمايشي با استفاده از پرسشنامه جمع آوري و تحليل داد‌ها با استفاده از روش مدل معادلات ساختاري انجام شده است. نتايج نشان مي‌دهد برنامه‌ريزي ناحيه‌اي بيشترين تاثير را بر روي متغير امنيت اجتماعي و در مراحل بعدي به ترتيب با متغير‌هاي ، فراغت، آموزش، سلامت، مسكن، بيمه و جمعيت رابطه معنا داري دارد.

foundations of the subject, the required data were collected using a questionnaire and the structural equation modeling method was applied for data analysis. The results show that regional planning has the most effect on the social security variable and in the next stages there is a meaningful relationship with variables, leisure, education, health, housing, insurance and population.