تابش انديشه هاي خيامي در اشعار احمد صافي نجفي(دَم غنيمت شماري، طمع و دلبستگي به دنيا، جواني، باده ستايي، شكايت از روزگار)

احمد صافي نجفي شاعر معاصر عراقي با ادب فارسي و شعراي ايران آشنا بود و بيش از همه به خيام علاقه‌ مند بود؛ بنابراين، در طي اقامت هشت‌ساله­ خود در ايران، سه سال را صرف ترجمه رباعيات خيام نمود. اين نكته و مطالعه اشعار وي، نشان مي­دهد كه صافي از انديشه­ هاي خيام تأثير مستقيم پذيرفته است؛ بدين‌جهت مي­ توان به سهولت تابش جهان­ بيني خيام را در سروده­ هاي وي يافت. مقاله حاضر بر آن است تا با روش مكتب فرانسوي در ادبيات تطبيقي، به بررسي و تحليل تجلي برخي افكار خيّامي بر يكي از شاعران برجسته و معاصر عرب؛ احمد صافي نجفي بپردازد. همچنين علاوه بر اشاره به نشانه­ هاي تأثيرپذيري صافي از رباعيات خيام، نگارندگان با چشم­ اندازي تطبيقي و تحليل و بررسي شواهد شعري روشن مي­ سازند كه اين شاعر عراقي، در مواردي همچون دم غنيمت شماري، طمع نورزيدن و دوري از دلبستگي به دنيا، حسرت بر ايام جواني، باده ­ستايي و شكايت از روزگار، تحت تأثير انديشه­ هاي تابناك خيام نيشابوري در سروده­ هايش بوده است.