تحليل ساختار روايت در داستان‌هاي بيژن نجدي از منظر بوطيقاي مدرنيسم (با تأكيد بر آراي چارلز مي و سوزان فرگوسن)

بيژن نجدي از داستان‌نويسان پرآوازه معاصر است كه حاصل تراوش‌هاي قلم او شگفتي و تحسين مخاطبان عام و خاصّ ادبيّات داستاني را برانگيخته است. به كار بستن خلاّقانه تمهيدهاي شكل‌گرايانه‌اي همچون تلفيق امكانات نثر و نظم در نحوه به‌كارگيري زبان، پيچيده‌سازي ساختار روايي به واسطه كاربست روايات ذهني و نيز بهره‌جويي از شگردهاي گسست در روايت، در هم آميختن عين و ذهن و گذشته و حال در سطحي گسترده، بهره‌گيري از پيرنگ‌هاي حذفي و استعاري و بسياري از تكنيك‌هاي روايي ديگر كه در اين نوشتار به تفصيل بدان‌ها پرداخته‌ايم، افزون بر آنكه سياق داستان‌نگاري وي را به عنوان سبكي مستقل، منحصر به فرد و با قابليّت پيروي و تداوم در حافظه تاريخ داستان‌نويسي ادب فارسي به ثبت مي‌رساند، مشابهت‌ها و مطابقت‌هاي گسترده‌اي را در ساختار روايي‌ـ تكنيكي داستان‌هاي او با آنچه نظريّه‌پردازان مدرنيستي همچون چارلز مي و سوزان فرگوسن در آراي خود به شرح و تبيين آن پرداخته‌اند، رقم مي‌زند. بر همين اساس، در اين جستار بر آن بوده‌ايم كه داستان‌هاي او را از منظر نظريّات اين دو منتقد صاحب‌نام بازخواني كنيم تا ضمن شناسايي و ارزيابي وجوه كمّي و كيفي اين تطابق‌ها، ابداعات و خلاّقيت‌هاي سبك‌آفرين نجدي در اين زمينه را نيز با نگاهي تحليل‌گرانه بكاويم.