تحليل و بررسي «ساختارهاي گفتمان‌مدار» در روايت ابوالفضل بيهقي از ماجراي «حسنك وزير»

حكومت دوره غزنويان مهم‌ترين پديده‌اي است كه بيهقي ازيك سو به عنوان دبير درباري و از سوي ديگر در جايگاه منتقد و نويسنده توانا باآن روبه‌رو بود. نگارندگان باور دارند كه تاريخ بيهقي متني است كه با ايجاد رمزهايي درلابه‌لاي سخن، خواننده را به نوعي خودآگاهي عميق‌تر رهنمون مي‌شود و خواهان دريافت كلان‌تر او از متن است. بهره‌گيري از ساختارهاي خاص زباني در گفتمان روايت كه معنا را به ظرافت در زواياي عناصر محتوا و صورت پنهان مي‌كند، راهي است كه بيهقي بنا به هنر نويسندگي و خلاقيت ادبي‌ خود براي نمود نگفتني‌هاي حقايق تاريخ معاصر خويش در پيش گرفته‌است. پس‌زمينه‌سازي و نام‌دهي، پيوسته‌نمايي وگسسته‌نمايي، ارزشگذاري، بازنمايي در قالب كنش «نشانه‌اي نقل‌قولي»، فعال‌سازي و غيرفعال‌سازي، بازنمايي «واكنش كارگزاران» در كلّ پيكره متني با يك ساختار نمايشي و... از جمله مؤلفه‌هاي گفتمان‌مداري است كه در روايت بيهقي از داستان حسنك، دلالت بر نوعي گفتمان پوشيده‌گويي در بيان حقيقت تاريخ غزنويان دارد.