مؤلفه‌هاي زبان غنايي در تغزلات فرخي سيستاني

فرخي سيستاني يكي از نخستين شاعران زبان فارسي است كه تغزل‌هاي او به‌طور گسترده سرشار از كلام عاطفي است. در اين مقاله كه به شيوۀ سندكاوي نوشته شده، مؤلفه‌هاي زبان غنايي در تغزل‌هاي اين شاعر توصيف و تحليل شده است. ساخت نحويساده، زمينۀ رواييبرخي تغزل‌ها، كاربرد مَثَلو نداشتن ارجاعِ برون‌متني پيچيده، به زباني ساده انجاميده كه گوينده با آن، عواطف و احساسات خود را به‌روشني به مخاطب منتقل كرده است. ازسوي ديگر گوينده با جهت‌دادن پيام به سمت خود، كاركردي عاطفي به زبان مي‌دهد و اين ويژگي را با نوعي روايت غنايي و تك‌گويي دروني، پررنگ‌تر جلوه داده است. شاعر همچنين در متن تغزل‌هاي خود از انواع برجسته‌سازي زباني استفاده كرده و آن را در خدمت زبان غنايي درآورده است. از اين بين تشخيص،حالات عاطفي گوينده را بيشتر نشان داده است. شاعر همچنين با توازن‌هاي گوناگون (نحوي، واژگاني و هجايي) موسيقي زبان متن را تقويت كرده است؛ اين موسيقي زباني كه با لحن و درونمايۀ متن هماهنگ است به تماميت اثر ادبي و وحدت تأثير آن انجاميده است. هماهنگي زباني و محتوايي اين تغزل‌ها بيانگر اين است كه شاعر در ابراز احساسات خود بسيار صميمي است.