تحليل كاركرد محتوايي - بلاغي رنگ‌ها در غزل عطار

از كارآمدترين ابزارهاي آفرينش هنري - ادبي، عنصر رنگ است. با آن‌ كه حضور اين پديده در گذشته ادبيات فارسي، تنوع امروزه را نداشت، همواره نقشي مهم و تعيين كننده در القاي مفاهيم به مخاطب و تصويرسازي هاي ادبي به‌ويژه در حوزه شعر داشته است. بررسي ميزان و نحوه كاربرد انواع رنگ در شعر كهن و معاصر، كوششي راه‌گشا براي ورود به دنياي عواطف و انديشه هاي شاعران و همچنين آگاهي از كيفيت چيرگي آن ها در استفاده از شگردهاي فرمي و ادبي است. بر اساس همين اهميت، هدف مقاله حاضر، تحليل كاركرد محتوايي و بلاغي رنگ‌هاي به كار رفته در غزليات عطار است؛ شاعري كه به عنوان پيرو سنايي و پيشگام مولوي، سهمي بزرگ در درخشش شعر كهن فارسي و از جمله غزل ‌سرايي دارد و بررسي غزل هاي عاشقانه، عارفانه و قلندري او از اين منظر مي تواند به شناسايي بخش مهمي از ذهنيات و ويژگي هاي شعري‌اش بينجامد. عطار رنگ را بيشتر در بافت موضوعي معنايي عاشقانه به كار مي برد. پربسامدترين رنگ ها در شعر او به ترتيب عبارتند از سياه، سرخ و سبز. همچنين پركاربردترين شيوه هاي بلاغي تصويري كه عطار در زمينه رنگ از آن ها بهره مي گيرد، تشبيه و كنايه است.