بررسي مقايسه‌اي آرايه حس‌آميزي در شعر احمد بخيت و نادر نادرپور

حس آميزي يك تكنيك بلاغي و هنري است كه با بسط و غني سازي تصوير شعري از راه انتقال حواس پنج‌گانه از حسي به حس ديگر دامنه خيال پردازي شاعر را گسترش مي‌دهد و منجر به آفرينش تصاويري بديع متفاوت و تأثيرگذار مي‌شود. حس آميزي به عنوان آرايه‌اي ادبي، تكينيكي است از چندين صنعت، كه هم از شاخه‌هاي علم بيان و هم از تقسيم بندي‌هاي علم بديع محسوب مي‌گردد. تلفيق حواس در خلق تصاوير منحصربه‌فرد ادبي و انتقال بي نظير جو شعر در هنگام خوانش نقش بسزايي دارد. اين آرايه به سبب بالا بردن سطح لذت ادبي از راه جلب توجه مخاطب و انتقال دقيق حس دروني به او و درگير كردنش با تجربه روحي شاعر، در ادبيات فارسي و عربي به ويژه نزد شاعران معاصر از اهميت خاصي برخوردار است. اين پژوهش با توجه به حجم بالاي استخدام اين آرايه در شعر معاصر عربي و فارسي با روش توصيفي تحليلي و با آوردن نمونه‌هاي شعري مقايسه، به بررسي و تحليل اين پديده و ميزان بكارگيري آن در شعر احمد بخيت شاعر مصري و نادر نادرپور مي‌پردازد. ملاحظه مي‌شود كه هر دو شاعر براي گسترش خيال خواننده و افزايش التذاذ ادبي ايشان و بديع نمودن تصاوير شعري و انتقال موفق حس دروني و روح شعر به خواننده از تكنيك حس آميزي استفاده كرده‌اند. طبق تحليل نمونه‌هاي شعري مي‌توان گفت كه بكارگيري اين آرايه در شعر دو شاعر، تصويرآفريني ناب، انتقال معني و تأثير بر مخاطب را نيرو بخشيده و زيبايي شعرشان را دوچندان نموده است.