مروري برمضامين خسرونامه

يكي از برجسته‌ترين آثار غنايي در ادب فارسي، منظومه خسرونامه است. اين منظومه، داستان عشق گل و هرمز و رويدادهاي مربوط به آن را به تصوير مي‌كشد. درباره‌ي انتساب اين اثر به عطار نظرهاي متفاوتي وجود دارد، همچنين تاكنون پژوهشي درباره‌ي محتواي اين اثر صورت نگرفته است؛ بنابراين در اين پژوهش ابتدا به صورت مختصر، با در نظرگرفتن ادله‌ي اساتيد درباره‌ي سراينده‌ي اثر به اثبات يا رد انتساب آن به عطار پرداخته‌ شده و سپس كتاب مذكور از منظر محتوايي در حوزه‌ي بحث اعتقادي، مواعظ اخلاقي، عشق مورد بررسي قرار گرفته است. شيوه‌ي اين پژوهش به روش اسنادي است كه با مطالعه‌ي ابيات و استخراج آنان، ويژگي‌هاي محتوايي آن طبقه‌بندي و مورد تجزيه و تحليل قرار داده شده است. نتايج پژوهش نشان داد كه خسرونامه منظومه‌اي عاشقانه است و عشق مركز و محور انديشه‌ي شاعر است كه گاهي اصطلاحات عرفاني نيز در آن ‌آمده است. كليدواژه: عطار، خسرونامه، محتوا، عشق، عرفان .