شيوه هاي واژه گزيني در ترجمۀ مجاز حذف و زياده در آيات قران كريم

شناخت مجاز و اقسام آن يكي از كليدهاي فهم قرآن كريم است. چرا كه بدون شناخت و تشخيص آن برداشتهاي نادرستي از آيات قرآن مي شود. در اين نوشتار، ابتدا مجاز و اقسام آن تعريف، سپس اختلاف آراء انديشمندان دربارۀ جايگاه مجازِ حذف و زياده بررسي مي-شود و در پايان با استفاده از روش استقرائي-استنتاجي شواهدي از مجازهاي حذف و زياده قرآن كريم آورده شده و شيوه هاي واژه گزيني ترجمۀ آنها در ترجمه هاي منتخب كهن (طبري، سورآبادي، نسفي، ميبدي، ابوالفتوح رازي) مورد تحليل و بررسي قرارگرفته است. حاصل اين پژوهش مشخص مي كند مترجمان مذكور روش يكساني در ترجمۀ مجازهاي حذف و زياده نداشته، ترجمۀ طبري و ابوالفتوح رازي در بيشتر موارد تحت اللفظي ترجمه كرده اند، ميبدي و سورآبادي و پس از آنها نسفي بيشتر ژرف ساخت كلام را مورد توجه قرار داده و ترجمه اي محتوايي انجام داده اند و كمتر به ترجمۀ تحت اللفظي روي آورده اند.