اثرهاي هشت هفته مداخله تمريني در آب بر تعادل ايستا و پوياي كودكان فلج مغزي همي‌پلژي

هدف از پژوهش حاضر، تعيين اثر هشت هفته مداخله تمريني در آب بر تعادل ايستا و پوياي كودكان فلج مغزي همي‌پلژي بود. اين پژوهش به‌صورت نيمه‌تجربي و با طرح پيش‌آزمونپس‌آزمون انجام شد. جامعه‌ آماري شامل كودكان فلج مغزي همي‌پلژي هشت تا 10 ساله بدون معلوليت ذهني تهران بود. ازبين آن‌ها، 30 نفر به‌صورت دردسترس و هدفمند در سطح ناتواني يك تا سه از مركز كودكان استثنايي اسلامشهر انتخاب شدند و بعد از انجام پيش‌آزمون به‌صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري مداخله و كنترل قرار گرفتند. گروه مداخله در يك برنامۀ تمريني ويژه در آب به‌مدت هشت هفته، در هر هفته سه جلسه يك ساعتي شركت كردند. گروه كنترلنيزدرمدت اجراي اين پژوهش درهيچ‌يك ازاين تمرينات شركت نكردند. از دستگاه تعادل‌ سنج بايودكس براي سنجش كنترل قامت در سطح معنا داري 0.05 P استفاده شد.نتايج تحليل واريانس مركب نشان داد كه در گروه تجربي بهبود معناداري در تعادل ايستاي قدامي- خلفي (P= 0.001)رخ ميدهد. اين يافته نشان ميدهد كه انجام تمرينات موردنظر تأثير دارند و موجب بروز تفاوت در گروه ها ميشوند. به طوركلي، تمرين در آب بر تعادل ايستا و پوياي كودكان مبتلا به فلج مغزي هميپلژي اثر معناداري دارد؛ بنابراين، استفاده از فعاليتها و تمرينات آبي به عنوان يك روش مداخله سودمند براي كودكان مبتلا به فلج مغزي توصيه ميشود.