چيستي شهود و جايگاه آن در نظريه اخلاقي ديويد راس و ملاصدرا از منظر عرفان اسلامي

يكي از عمده ترين نظرياتي كه در باب نحوه حصول معرفت اخلاقي مطرح گرديده است، نظريه «شهودگرايي اخلاقي» است. به دليل اهميت اين مسئله و خلأ محسوس پژوهشي در زمينه وجود يك تحقيق جامع و تطبيقي پيرامون اين موضوع، با سبكي نوين، سعي در كشف، استخراج و ارائه منسجم آراي پراكنده اين دو انديشمند، با استفاده از شيوه كتابخانه‌اي و روش توصيفي، تطبيقي و تحليلي، شده است. در اين پژوهش مفهوم شهود و شهودگرا بودن از منظر ديويد راس و ملاصدرا مورد بررسي قرار گرفته، در اين مقاله به سوالات زير پاسخگويي خواهد شد:1. معني و مفهوم كشف و شهود در مقايسه ديدگاه‌هاي ملاصدرا و ديويد راس چيست؟2. مباني معرفت شناسي شهود از منظر ملاصدرا و ديويد راس كدام است؟ از نتايج پژوهش، اين است كه مي‌تواند با تبيين جايگاه رفيع كشف و شهود و تحليل واقعيت معرفت زاي آن، ساحت‌هاي جديدي در معرفت شناسي گشوده و در بررسي تطبيقي بين حكمت متعاليه و ديويد راس، ديدگاه‌هاي قريب الافق مهمي را در اين مسأله نشان داده و ابعاد آن را به صورتي روشن ارائه دهد.. و عنوان شده كه شهودگرايي نظريه‌اي است كه به موجب آن همه ابناء بشر، شخصاً به صورت بالقوه قادر به درك و كشف حقايق اصيل بنيادين اخلاقي آن هم از رهگذر جنبه‌اي ديگر از فعاليت شناخته شده و معروف قوه عقل يعني جنبه غيراستنتاجي آن هستند.