بازتاب عشق در غزليات حزين لاهيجي

حزين لاهيجي به قولي آخرين چهره‌ پرفروغ سبك هندي است كه بين عصر صفوي و افشاري مي زيسته و نماينده‌ شاخص ادبيات فارسي و جهان بيني عرفاني در روزگار پر آشوب قرن دوازدهم هجري قمري است. با اين كه در علوم مختلف درخشيده، اما در شاعري، عارفي از مكتب عشق و پيرو مولانا جلال الدين بلخي است. موضوع عشق به عنوان جوهره‌ اصلي ادبيات عرفاني و غنايي نوعي از انواع ادبي را در بر دارد كه حزين يكي از حلقه هاي آن در عصر حساسي از تاريخ ايران و حتي هند به شمار مي آيد. او درباره‌ عشق غزلياتي خواندني دارد كه در مواردي به طور ابتكاري چهره ها و جلوه هايي از عشق را تفسير مي كند و در آن ها به بيان ويژگي هاي عشق و ديدگاه هاي خود در باب آن و ارتباط عشق با ديگر پديده هاي معنوي مي پردازد. از مهمترين ويژگي هايي كه براي عشق بر مي شمارد دردآفريني، ازلي بودن، آمدني بودن و مشكل گشايي آن است. حزين علاوه بر بيان ديدگاه خود در باب عشق حقيقي و مجازي به بيان ارتباط عشق با بسياري از امور معنوي چون اخلاق، غيرت، تغافل، تجلي، جذبه و ... مي پردازد كه از طريق مطالعه‌ آن ها مي توان به جهان بيني خاص وي دست يافت.