بي‌تفاوتي سياسي ـ اجتماعي؛ گناهي كبيره در فرهنگ رضوي

هدف پژوهش حاضر بيان دقيق يكي از مفاهيم ديني تأثيرگذار در ايجاد فرهنگ و تعهد اجتماعي است. پژوهش با روش اسنادي و كتابخانه‌اي به تحليل و واكاوي موضوع پرداخته و با پي‌گيري معناي تعرّب و هجرت و با تكيه بر گزارش‌هاي تاريخي و حديثي در سيره علوي و رضوي، تلاش كرده است تا به اين مهم دست يابد. از يافته‌هاي پژوهش، تقسيم مسلمانان به مهاجر و اعرابي پس از فتح مكه است. مسلمانان خود را ملزم مي‌دانستند براي جهاد به مركز حكومت اسلامي هجرت ‌كنند. تخلف از اين وظيفه، حكم مرد اعرابي را داشت كه به‎جهت بي‌تفاوتي، از يكسري حقوق اجتماعي و اقتصادي محروم مي‌شد. يافتۀ اصلي و نوآوري پژوهش، اثبات فرضيۀ پژوهش در ترادف تعرب بعدالهجره، با بي‌تفاوتي سياسي ـ اجتماعي است. به فرمودۀ امام‎رضا (عليه‎السلام) تعرب رفتن به باديه نيست بلكه علت حرمت تعرب بعدالهجره، بي‌تفاوتي در حمايت امامِ بحق و ديگر پيامدهاي منفي آن است، اگرچه شخص در مركز اسلام باشد.