تأثير فعاليت بدني منظم بر برخي سايتوكين‌ها در افراد مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس: مروري نظام‌مند

هدف اين مقاله مروري، بررسي نظام­مند تأثير فعاليت بدني منظم بر سايتوكين در افراد مبتلا به مولتيپل ­اسكلروزيس است. اين مطالعه مروري نظام­مند، براساس واژه‌هاي سيستم MeSH در پايگاه‌هاي اطلاعاتي پاب مد، گوگل اسكولار، ساينس دايركت و اشپرينگر به زبان انگليسي و پايگاه‌هاي اطلاعاتي مگ ايران و جهاد دانشگاهي به زبان فارسي انجام شد. معيار هاي انتخاب مقاله شامل فارسي يا انگليسي‌بودن زبان مقاله، بازه زماني 15 سال اخير، صرفاً مبتلايان به مولتيپل­ اسكلروزيس، بررسي اثر فعاليت بدني منظم در مبتلايان به مولتيپل­ اسكلروزيس به­همراه ارزيابي فاكتورهاي پيش‌التهابي و ضدالتهابي بود. روش كار مطالعات به‌وسيله مقياس PEDro ارزيابي شد. ازبين 1320 مطالعه موردبررسي، 18 مطالعه شرايط موردنظر را داشتند. ميانگين شاخص PEDro مطالعات مرور شده 1.12 ± 6.72 بود. مطالعات از تمرين‌هاي استقامتي (سه مطالعه)، مقاومتي (پنج مطالعه)، تركيبي (شش مطالعه)، ويبريشن (يك مطالعه) و تمرين در آب (سه مطالعه) استفاده كرده ­بودند. پركاربردترين سايتوكين در مطالعات مرورشده به‌ترتيب مربوط به اينترلوكين شش و 10 (به‌ترتيب 10 و نه مطالعه) بودند. مطالعات بيشتري لازم است؛ اما فعاليت بدني منظم مي‌تواند به‌عنوان يك روش درماني كمكي در بيماري مولتيپل ‌اسكلروزيس موردتوجه باشد و ازطريق تعديل سايتوكين‌ها، بر روند بيماري مولتيپل ­اسكلروزيس مؤثر باشد.