استحكام قاعده وفاي به عهد در معاهدات بين المللي از منظر قرآن كريم

قاعده «وفاي به عهد»، قاعده اصلي حقوق معاهدات، از نظر آموزه‌هاي قرآني بر خلاف نظام حقوق بين الملل، از استحكامي دو چندان برخوردار است. زيرا برخلاف نظام حقوقي ياد شده نه «خروج اختياري» و نه « تغيير بنيادين اوضاع واحوال زمان انعقاد معاهده»، هيچ يك مستند عدم پايبندي به تعهدات ناشي از معاهدات نمي‌باشند. از منظر اين كتاب آسماني تنها استثناي اين قاعده اصلي در حوزه حقوق معاهدات، نقض تعهدات بين المللي از سوي طرف‌هاي معاهده است. نوشتار حاضر بر اساس روش تفسير موضوعي ميان‌رشته‌اي، اولاً شمول آيات الهي در حوزه عهد بر لزوم اجراي حقوق و تعهدات ناشي از معاهدات را اثبات مي‌نمايد و ثانياً استحكام اين قاعده در روابط بين‌المللي را در دو ساحت ماهيت التزام و گستره زماني و مخاطب را تبيين مي‌نمايد.