تأثير تغيير اقليم بر تبخير و تعرق گياه مرجع و كمبود بارندگي در منطقه سمنان

افزايش انتشارگازهايگلخانه­ايدر دهه­هاي اخير بر اثر فعاليت­هاي انساني، منجر به گرم شدن زمين و تغييرات اقليم گرديده است. پيش­بيني مي­شود، افزايش دماي ناشي از تغيير اقليم منجر به افزايش تبخير و تعرق گردد. در اين تحقيق، اثر تغيير اقليم بر تبخير و تعرق مرجع (ETo) و كمبود بارندگي (PD) در بازه زماني 2010 تا 2099 در منطقه سمنان بررسي گرديد. بدين منظور، براي در نظر گرفتن عدم قطعيت مدل­هاي AOGCM و سناريوهاي انتشار گازهاي گلخانه­اي، سناريوهاي تغيير اقليم با استفاده از 14 مدل AOGCM تحت سه سناريوي انتشار گازهاي گلخانه­اي (A2، A1B و B1) توليد شد. مقادير ETo و PD در سه سطح ريسك (25/0، 50/0 و 75/0)، براي سه دوره آينده (20392010، 20692040 و 20992070) و دوره پايه (20001971) محاسبه شد و با يكديگر مقايسه گرديد.  نتايج نشان داد، در دوره آتي سوم، بارش­هاي بهاره كاهش و بارش­هاي پاييزه و زمستانه افزايش خواهند يافت. هم­چنين مشخص شد كه متوسط دما، تبخير و تعرق پتانسيل گياه مرجع و كمبود بارندگي تا انتهاي قرن روند افزايشي خواهند داشت، كه افزايش اين پارامترها، در طول ماه هاي گرم، در مقايسه با ماه هاي سرد، بيشتر خواهد بود. هم­چنين مشخص گرديد، در دوره 20992070، متوسط سالانه ETo براي سناريوي A2، A1B و B1 به ترتيب حدود 2/9، 0/8 و 8/5 درصد افزايش مي­يابد.